حظائر قدس

بگذار تا بنالم از درد بى دوایم

بیگانه اى چه دانى من دانم و خدایم

از دست دیده دل کارم شده است مشکل

آن مى کشد به صحرا این سوى انزوایم

با طفل ابجدى از سر القدر چه گویى

بر بى بصر چه خوانى اسرار اولیایم

یا رب بذات پاکت شب را مگیر از من

من باشم و سحرها ذکر خدا خدایم

تا از حظائر قدس آید نسائم انس

هل من مزید آید از قلب با صفایم

غیب الغیوب دارد هر لحظه شان بیحد

گوید که نیست جز من بگذر زما سوایم

نجمى که بد سهایى امروز شد ضیایى

از فیض کبریایى و الشمس و ضحایم